Τρείς ώρες σερί έκλαιγε μια γυναίκα γιατί δεν άντεχε το γεγονός ότι ο σύζυγός της καθόταν σε άλλη θέση ποιο μακριά.
Το περιστατικό έλαβε χώρα σε πτήση από Καζακσταν προς ΗΠΑ μέσω Κωνσταντινούπολης με πρωταγωνίστρια την ταξιδιωτική blogger Τομίκο Χάρβε.
Η Τομίκο Χάρβε καθόταν με την εν λόγο κυρία και η οποία περιέγραψε το περιστατικό λέγοντας:
Αρνήθηκα να παραχωρήσω τη θέση μου στον διάδρομο, επειδή μια κυρία... νοσταλγούσε τον σύζυγό της.
Το απόλυτο παράδειγμα «λευκών δακρύων» (white tears) σε μια πτήση μεγάλης διάρκειας από την Κωνσταντινούπολη προς την Ουάσιγκτον.
Επέστρεφα αεροπορικώς στο σπίτι από το Καζακστάν με την @turkishairlines, καθώς είχε πεθάνει ο πατέρας μου – γι' αυτό και δείχνω τόσο χάλια σε αυτό το βίντεο.
Όμως, στην πτήση ανταπόκρισης από την Κωνσταντινούπολη προς την Ουάσιγκτον, μια γυναίκα μού ζήτησε να της παραχωρήσω τη θέση μου στον διάδρομο, ώστε να μπορέσει να καθίσει δίπλα στον σύζυγό της σε ένα ταξίδι διάρκειας άνω των 10 ωρών.
Είπα όχι.
Εκείνη έκλαιγε επί 3 ώρες. Τελικά τη ρώτησα αν είχε πεθάνει κάποιος – γιατί, ποιος κλαίει επί 3 ώρες; Μου απάντησε πως δεν πέθανε κανείς. Απλώς... της έλειπε ο σύζυγός της και αναρωτιόταν σε ποιον ώμο θα ακουμπούσε το κεφάλι της.
Ο σύζυγός της καθόταν δύο σειρές πιο πίσω, σε μια μεσαία θέση, φορώντας τα ακουστικά του και κοιμώμενος με απόλυτη γαλήνη καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης.
Ήθελε, λέει, να κάτσω εγώ σε μια μεσαία θέση για 10 ώρες, ώστε εκείνη να μπορεί να ακουμπήσει το κεφάλι της στον ώμο του.
Όταν προσγειωθήκαμε, της είπα: «Μπράβο! Κοίτα να δεις που κατάφερες να επιβιώσεις χωρίς τον άντρα σου για 10 ώρες».
Τώρα πρέπει να επανεξετάσω τον δικό μου γάμο, γιατί προφανώς δεν αγαπάω αρκετά τον σύζυγό μου!
Τι συμβαίνει με ορισμένους ανθρώπους, που νιώθουν ότι μπορούν να ζητήσουν από έναν άγνωστο να αλλάξουν θέσεις, ειδικά σε μια πτήση μεγάλης διάρκειας;
Είναι αγένεια να αρνηθείς να αλλάξεις θέση σε ένα αεροπλάνο; Αν θέλετε να κάθεστε μαζί, κάντε κράτηση μαζί ή πληρώστε για την επιλογή θέσεων.
Εσείς θα αλλάζατε θέση;
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου