Πόσα acts υπάρχουν άραγε στο live και tour γίγνεσθαι που μπορείς να βλέπεις χρόνο παρά χρόνο τα τελευταία 10 χρόνια χωρίς να βαρεθείς; Πόσοι άραγε καλλιτέχνες υπάρχουν εκεί έξω που αξίζει να τους βλέπεις ξανά και ξανά, κάθε φορά που έχεις την ευκαιρία; Όχι απαραίτητα γιατί έχουν κάτι καινούριο να παρουσιάσουν αλλά γιατί αυτό που είναι και κάνουν έχει εκείνο το ειδικό βάρος που αντέχει στον χρόνο και με την κατάλληλη επαγγελματική συντήρηση, όχι απλά δεν εξαντλείται σε μία δύο μεγάλες συναυλίες αλλά ωριμάζει όλο και περισσότερο τείνοντας σε μια λατρευτική συνήθεια; Αν υπάρχει κάποιο κλειστό ολιγάριθμο club με μέλη λιγότερα των δαχτύλων του ενός χεριού, τότε ο Νικ Κέιβ με το αναπόσπαστο πλαίσιο των Bad Seeds έχει σίγουρα ρεζερβέ μια βελούδινη πολυθρόνα.
Πάνε σχεδόν 10 χρόνια από την πρώτη φορά που είδαμε στην Ελλάδα τον Νικ Κέιβ της «νέας» ύστερης περιόδου του, της τελευταίας εντυπωσιακής φάσης της σπουδαίας καριέρας του, σε κάθε βήμα, album, φιλμ και σταθμό της οποίας βρίσκει τον τρόπο να μετουσιώσει τον άφατο πόνο της τραγικής απώλειας του γιου του Arthur το 2015 σε υπερβατικές, ως επί το πλείστον καθηλωτικές καλλιτεχνικές εμπειρίες. Αυτό συνέβη τον Νοέμβριο του 2017 στο κλειστό του Tae Kwon Do σε μια μαγική βραδιά αξέχαστη τόσο για τη νεότερη φουρνιά ακροατών που πιθανότατα τον έβλεπαν για πρώτη φορά όσο και για τις παλιοσειρές του Ρόδον.
Η υψηλού επιπέδου καλλιτεχνική εμπειρία που διαμόρφωσε γύρω από τον προσωπικό του πόνο ο Νικ Κέιβ και η εγγενής συγκίνηση των θεματικών με τις οποίες καταπιάνεται μαζί με την sui generis σκηνική του αυτοπεποίθηση και παρουσία που σπάει καλούπια, αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά των live του την τελευταία δεκαετία στη διάρκεια της οποίας επέστρεψε στην Αθήνα άλλες τέσσερις φορές (τρεις εκ των οποίων στο Release Athens και στην Πλατεία Νερού), επαναλαμβάνοντας την εκτέλεση αυτής της συνταγής με διάφορες μικρές παραλλαγές πάντα από ένα συγκεκριμένο (υψηλότατο) επίπεδο ποιότητας και πάνω. Και η τελευταία του εμφάνιση, η μεγάλη επιστροφή του για το φετινό επετειακό Release Athens, το βράδυ της Τετάρτης, η τελευταία ίσως φορά στην Πλατεία Νερού όπως την ξέρουμε, ήταν μία από τις καλύτερες εκδοχές αυτής της συνταγής.
Περισσότερα: athensvoice
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου