Σύμφωνα με τον π. Συμεών Βενετσάνο, «η πνευματική ή ηθική
αφύπνιση των παιδιών έρχεται σταδιακά και ανάλογα με τον βαθμό ωριμότητας,
ετοιμότητας και δεκτικότητας του παιδιού». Άλλοτε πρόκειται για παιδιά με
πρώιμη αφύπνιση, άλλοτε φυσιολογική και άλλοτε με αργοπορημένη, ακόμη κι
αν δέχονται τα ίδια ακριβώς ερεθίσματα. Σε κάθε περίπτωση, τα πρόσωπα του
περιβάλλοντος οφείλουν να σέβονται το κάθε παιδί χωριστά, να μην ασκούν πίεση
και παράλληλα στην περίπτωση των πρώιμων ερωτήσεων να μη θεωρούν το παιδί
έτοιμο να δεχτεί πιο ώριμες απαντήσεις, ξεχνώντας την παιδικότητά του.
Συνεπώς, η διδασκαλία θανάτου ξεκινά ταυτόχρονα
με τις πρώτες σχετικές ερωτήσεις του παιδιού, υποκινούμενες από τα ερεθίσματα
και τα βιώματα που γνωρίζει στην καθημερινότητά του. Η αδελφή Μαγδαληνή του
Έσσεξ συστήνει πως οι ενήλικες πρέπει να ακούν προσεχτικά και όχι επιπόλαια
αυτά τα ερωτήματα και να μην αναβάλλουν τις συζητήσεις και τις απαντήσεις τους
για ευθετότερο χρόνο, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα. Ακόμη, η εντύπωση ή η
διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει το ερώτημα ενός παιδιού δε θα πρέπει να
επισκιάσει τη σοβαρότητα με την οποία οφείλει να δοθεί η ανάλογη απάντηση.
Μέσα στα πλαίσια ουσιαστικής επικοινωνίας με το
παιδί, ο ενήλικας δεν παρουσιάζεται ως ένας άνωθεν παντογνώστης αλλά ως
συνοδοιπόρος στην αναζήτηση της αλήθειας. Έτσι, πρέπει να προσφέρεται η
δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης ακόμη και αμφισβήτησης στο παιδί, ενώ η παραδοχή
της άγνοιας του ενηλίκου σε κάποια ερωτήματα είναι θεμιτή, ειδικά γύρω από το
ζήτημα του θανάτου, ο οποίος συνιστά για τον άνθρωπο ένα μυστήριο. Ο ενήλικας
πρέπει να μιλήσει και να εξηγήσει με ειλικρίνεια το μυστήριο αυτό, δείχνοντας
βέβαια την απαιτούμενη ευαισθησία στις δυνατότητες και τις ανάγκες του παιδιού.
Η ειλικρίνεια στις εξηγήσεις πρέπει να είναι τέτοια που να μπορεί να
«μεταβολιστεί» από την παιδική ψυχή.
Περισσότερα: Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου