Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου και ζει μέχρι σήμερα. Σπούδασε πληροφορική στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά ενώ από μικρή ηλικία ασχολείται με τον αθλητισμό κάτι που όπως φαίνεται του έσωσε την ζωή.
Λίγα χρόνια πριν διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας και αν και το κουβάλαγε για κάποια χρόνια, η άθληση τον βοήθησε τόσο ώστε να μην το καταλάβει. Είναι Ο Διονύσης και εμείς τον συναντήσαμε και μιλήσαμε για όλα.
Διονύση πως μπήκε η άθληση στην ζωή σου; Ποιο ήταν το κίνητρο;
Ξεκίνησα στα 15 μου, επειδή γυμναζόταν ο κολλητός μου και με πήρε μαζί του στο γυμναστήριο. Στην αρχή ήταν απλά παρέα. Πολύ γρήγορα όμως ερωτεύτηκα τα βάρη, όχι μόνο για την αλλαγή στο σώμα μου, αλλά κυρίως για την πρόοδο που έβλεπα στο μυαλό μου. Η πειθαρχία, η συνέπεια και η βελτίωση έγιναν τρόπος ζωής.
Η σωστή διατροφή είναι φάρμακο, είτε έχεις κάποια ασθένεια είτε όχι. Δεν είναι υπερβολή. Είναι βάση. Άλλωστε, όπως έλεγε ο Ιπποκράτης, «Να κάνουμε το φάρμακό μας τροφή και την τροφή μας φάρμακο». Όταν τρέφεσαι σωστά, επενδύεις στη μακροπρόθεσμη υγεία σου. Το να επενδύουμε στην υγεία μας είναι κάτι για το οποίο ο μελλοντικός μας εαυτός θα μας ευχαριστεί για αυτό.
Ανακάλυψες λίγα χρόνια πριν ότι έχεις σκλήρυνση κατά πλάκας. Για πες μας το ιστορικό;
Είχα αφήσει το Πανεπιστήμιο Πειραιώς στο τμήμα Πληροφορικής και όταν αποφάσισα να επιστρέψω, μπήκα σε μια περίοδο έντονου άγχους και στρες. Τότε εμφανίστηκε οπτική νευρίτιδα. Ακολούθησε εισαγωγή στο νοσοκομείο, εξετάσεις και τελικά η διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Ήταν μια στιγμή που πάγωσα, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Όμως ήταν και μια στιγμή που με ανάγκασε να επαναπροσδιορίσω τα πάντα!
Πόσο πιστεύεις βοήθησε η άθληση στο γεγονός ότι δε σε κατέβαλε;
Ο γιατρός μου είπε ότι πιθανότατα είχα τη νόσο περίπου πέντε χρόνια πριν τη διάγνωση, αλλά επειδή αθλούμουν συστηματικά δεν είχαν εκδηλωθεί συμπτώματα. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Η άθληση με κράτησε λειτουργικό σωματικά, αλλά κυρίως με βοήθησε ψυχολογικά. Με έβαλε σε ρυθμό, σε δομή. Και μετά τη διάγνωση, το να επιστρέψω γρήγορα στο γυμναστήριο ήταν κομβικό για να νιώσω ξανά έλεγχο.
Υπάρχουν μέρες που νιώθω περισσότερη κόπωση. Δεν το αγνοώ. Όμως προσωπικά δεν με έχει καταβάλει σε μεγάλο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και χρειάζεται σεβασμό και εξατομικευμένη αντιμετώπιση. Η σκλήρυνση κατά πλάκας έχει πολλά πρόσωπα και ξεχωριστό DNA σε κάθε άνθρωπο.
Υπήρξε περίοδος που σε κατέβαλε και σε έφτασε στα όρια σου; Και αν ναι πως κατάφερες να επανέλθεις;
Ναι. Πριν έναν χρόνο είχα την πρώτη μου υποτροπή με σύνδρομο Lhermitte. Έκανα κορτιζόνη για πέντε ημέρες και μετά από δύο-τρεις εβδομάδες τα συμπτώματα υποχώρησαν.
Η θεραπεία με καταπόνησε πολύ. Ήμουν εξαντλημένος. Εκεί χρειάστηκε να κάνω κάτι που δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να πιέζει τον εαυτό του: να δώσω χρόνο. Αργά, σταθερά και με υπομονή επανήλθα.
Τι συμβουλή θα έδινες σε ανθρώπους που ανακαλύπτουν ότι πάσχουν από το ίδιο αυτοάνοσο;
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου