Οι δρόμοι ξαναγεμίζουν. Το Ιράν ζει νέες, μαζικές διαδηλώσεις, με τις αρχές να δοκιμάζουν για ακόμη μια φορά την κλασική συνταγή: περιορισμούς στο διαδίκτυο, συλλήψεις, πίεση, φόβο.
Την ίδια στιγμή, από την Ουάσιγκτον ανεβαίνει η ρητορική και οι προειδοποιήσεις γίνονται πιο ωμές, ενώ στο περιβάλλον του Ισραήλ καλλιεργείται ανοιχτά το σενάριο μιας «τελικής λύσης» για το ιρανικό θεοκρατικό σύστημα. Κάπου εδώ επανέρχεται το μεγάλο ερώτημα — ίσως το μοναδικό που μετρά πραγματικά: τι γίνεται την επόμενη μέρα, αν όντως πέσει το καθεστώς;
Η εύκολη απάντηση είναι ο φόβος του χάους. Η δύσκολη, αλλά πιο χρήσιμη, είναι ότι το χάος δεν είναι “μοίρα” μετά την πτώση μιας δικτατορίας· είναι συνήθως προϊόν κενού σχεδίου, αδύναμων θεσμών, κοινωνικών ρηγμάτων και εξωτερικών παικτών. Και στο Ιράν, όλα αυτά υπάρχουν — αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που τα είδαμε σε Ιράκ ή Λιβύη.
Περισσότερα: naftemporiki
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου